کاسپار

مردی که نه زبان می‌داند، نه اشیاء را می‌شناسد در فرایندی زبانی ساخته و تبدیل می‌شود. ما اشیاء نیستیم. ساخته شده نیستیم... ادراک شده ایم... ادراک کننده‌ایم... دریافت کنندۀ پدیده‌هائیم. موجودیتِ روبرو شده... مواجه‌شده‌! اما اشیاء حاصلِ فرایندی ساخته شده اند. کاربرد دارند. در مکان مصرف می‌شوند و در زمان محدود. این به اشیاء کاربردی تبدیل شدن، محصولش اضطراب، وحشت، اختلال و بی‌هویتی است. زبان‌اش اغلب خشم را می‌فهمد و خشم، کلمات و جملات را مخدوش می‌کند. پس در چنین جهانی آنچه زبان ادا می‌کند از هر تفکر و تأملی عاری است. این درحالی‌است که موجودیت ذاتی ما به تخیل و آزادی عشق می‌ورزد، به دنبال خلق جهانی است که انسان‌ها را با یکدیگر و با طبیعت به هماهنگی دعوت می‌کند، نه به تسلط. ما اشیاء نیستیم... ما به جهت داشتن اصالت و موجودیتِ نشانه محور خود، در مکان همواره‌ایم؛ در زمان، نامحدود.